*زائران وادی عشق *

برگرفته از کتاب هفت زائر وادي عشق 

حامد فولادوند

  

        

   

              

  

 

هفت شاعر بزرگ و زائر وادی عشق عبارتند از :

 

رودکی ,سعدی ,عطار,مولوی,خیام,نظامی,و حافظ 

و در حقیقت عشق است که همه این آفرینندگان سخن را با هم متحد می کند.

عشق است که تخیل آفریننده و زاینده را آتش می زند و الهام شاعرانه آنها را هر چه بارورتر می سازد .

صفت" دل شیفته" که برازنده این هفت موئلف است می کوشد تا نشان دهد که نوعی

 طلب مشترک همه آنها را رهبری می کندو راه یگانه ای همه را به یکدیگر متصل می سازد.

: عشق مایه ایمان و اعتقاد آنهاست :

این است آنچه ابن عربی صوفی بزرگ اندلسی می گوید.

وانگهی این صفت طالب یا دل شیفته همان وجه تسمیه وفادار عشق  است 

 که هدفش بیان ویژگی " مذهب عشق" است. 

" وفادار عشق "

  یک آواز خوان هوس زده و خنیاگر نیست که با آوای خود منحصرا روح هوسناک آدمی را می ستاید.

بسان مولوی یا عطار در طی یک سلوک درونی طولانی از عشق انسانی و الهی ,

این دو را بهم تلفیق می دهدزیرا از دیدگاه وی تجربه  عاشقانه مایه پیوند الهی می شود .

برای زائر عشق , عشق طلبی ,شهوت هوس و معنویت را در هم متراکم وزیبایی ناپیدا را

 از خلال آفریده های زیبا یعنی آدم صفتان آشکار می سازد.

هنگامی که مانند سعدی یا نظامی " وفادار عشق " به ستایش شور دل می پردازدو

 در برابر زیباییهای ظاهری موجودات سجده می کند از آن روی می باشد که

ایمان او به محبوب ,وی را قلب ماهیت می دهد و این زیبایی پیچان یا هیبت را

 که جوهر و ماهیت الهی اوست به وی می نمایاند.

بدین ترتیب زبان رمزی حافظ یا رودکی و خیام نباید مایه اشتباه گردد !

اگر اشعار آنها به ستایش از لذتهای زندگی دست می زند و اگر مستی و جمال را می ستاید

 از آن روی است که پیرو آئین عشق, شناخت الهی از طریق شناخت آدمی گذر می کند.

بهره مندی از متعالی ناپیدا به قول" اپیکور" در عالم ظاهر فراهم می شود .

جستجوی ناگفتنی مستلزم آزمون واستعداد است زیرا نمی توان میوه های دنیایی را

نچشیده از طعم الوهیت چشید !

به همان اندازه که برای دیوانه عشق هیچگونه تضاد و مباینتی وجود ندارد و طعم آفریننده و

 مزه آفریده از هم جدا یی ندارند .

لبان دلدار برای زائر"سالک" بیدار دل راه گلفام روشنی ازلی را می گشاید و تکاپوی عاشق,

رغم دردها وشادیها به تغییر ماهیت این معجون درهم

 حضور و غیبت معشوق زمینی به غیبت و حضور دلدار آسمانی است .

بدین ترتیب این ایمان فوق انسانی الهام بخش قلوب می شود و

همان است که نام آن را

" عشق "

می گذارند.

 

 

  

 

 

*Les pèlerins de la vallée d’amour*

 

 

 

 

 : Les sept grands poètes et les pèlerins de la vallée d’amour sont 

 

Rudaki, Saadi, Attar, Mowlavi, Khayyâm, Nezami, Hafez

En effet, c’est l’amour qui réunit tous ces grands auteurs

. C’est l’amour qui embrase leur imagination créatrice et féconde leur inspiration poétique

Le qualificatif de fidèle d’amour attribué à ces sept auteurs cherche à montrer

 .qu’une quête commence les guide ,qu’une même voie les affilie 

" l’amour est leur credo et leur foi "

.aurait dit d’eux ibn’arabi le grand mystique andalou    

De plus, cette dénomination de fedeli d’amour qui se réfère à Dante vise à caractériser

cette religion d’amour que ces poètes professant

" Le fidèle d’amour "

N’est pas un simple chantre de la passion emporté par le désir,

 ni un troubadour dont la voix se limiterait à magnifier l’âme concupiscente de l’homme

Comme Mowlavi ou Attar, il conjugue au cours d’un long pèlerinage intérieur

amour humain et amour divin car, à ses yeux,

 l’expérience amoureuse prépare la conjonction divine  

Pour le pèlerin d’amour l’érotisme condense sensualité et spiritualité en révélant

. la beauté invisible divine à travers les belles créatures humaines 

Quant, à l’instar de Sa, adi ou de Nezami, le fidèle d’amour prône

 la passion et se prosterne devant la beauté visible des êtres,

 cest que sa foi en le bien-aimé le transfigure

. et lui fait voir, grâce à cette beauté convulsive, l’essence divine de son être

Aussi, le langage clue d’un Hafez, d’un Rudaki ou d’un khayyam

ne doit pas prêter à confusion : si leur poèmes ventent les plaisirs de la vie,

si ils exaltent l’ivresse ou la beauté,

c’est que pour l’adepte de la religion d’amour la connaissance divine

passe par celle de l’homme, la jouissance sublime de l’invisible se prépare,

dirait Epicure, dans le monde visible 

La quête de l’ineffable requiert l’aptitude, car on ne peut goûter au divin qu’en goûtant

les fruits d’ici –bas, d’autant plus que pour le feu d’amour il n’y a aucune antinomie

: entre saveur du créateur et saveur de la créature 

les lèvres de la bien-aimée ouvrant au pèlerin éveille le chemin rougeoyant de lumière

de la prééternité et, la quête profane de l’amant cherche au gré des douleurs

ou des joies, à transfigurer ,cette présence –absence de l’Aimée céleste ,révélant ainsi

  cette foi surhumaine qui force les coeurs et qu’on appelle

"Amour "